Wstęp
Szynszyla z łaciny to Chinchllla laniger Mol.Pierwsze wiadomości o szynszylach pochodzą z 1591 r., kiedy Joseph de Acosta opisał je jako zwierzęta wysoko cenione ze względu na jakość okrywy włosowej przydatnej na futra i na koce. W Polsce hodowlę szynszyli zapoczątkowano w 1956 r. Obok hodowanych na futerka szynszyli małych (nadbrzeżnych albo nizinnych) (Chinchilla velligera - Ch. lanigera Mol.) na wolności występują jeszcze szynszyle duże albo górskie (Ch. brevicaudata Wirth) o szarobrunatnej okrywie włosowej oraz szynszyle królewskie (Ch. redl). Te ostatnie są najcenniejsze, lecz zostały zupełnie wytępione na swobodzie. Szynszyla mała wyglądem swym przypomina królika i wiewiórkę o krótkich, szeroko rozstawionych uszach, długim, puszystym, zakręconym do góry ogonie i okrągłej, zgrabnej chociaż dość dużej głowie, osadzonej na krótkiej, prawie niewidocznej szyi. Tułów szynszyli jest krępy, nogi są krótkie, pazury mocne. Oczy szynszyli są duże, czarne. Szynszyle mają po dwa siekacze w górnej i dolnej szczęce. Zarówno siekacze, jak zęby trzonowe rosną przez całe życie zwierzęcia. Przednie pięciopalcowe, krótkie nogi szynszyli są chwytne; zwierzęta posługują się nimi przy jedzeniu. Nogi tylne mają po 4 palce. Futerka szynszyli są bardzo piękne i należą do najdelikatniejszych ze spotykanych u zwierząt ssących. Szynszyle żyją w grotach lub wygrzebanych przez siebie norach, które zamieszkują nieraz całymi rodzinami. Prowadzą one tryb życia nocny, są szybkie i ruchliwe. Szynszyle mają doskonale rozwinięty słuch, są jednak mało inteligentne i nie umieją bronić się przed nieprzyjaciółmi. Na wolności pokarm szynszyli stanowią soczyste korzenie, kłącza i cebulki bylin, a także kora drzew i krzewów, owoce, sucha trawa i mech.